Vandaag schrijf ik dit bericht in zijn plaats. Geen luchtig nieuws vandaag, maar iets dat ons na aan het hart ligt.

Mijn vader Jaap is vandaag, 29 augustus, rustig van ons heengegaan, omringd door zijn dierbaren. We wisten dat dit moment zou komen, en toch is het gemis, nu we er middenin zitten, groter dan we ons hadden kunnen voorstellen.

Sinds 2013, na het overlijden van mijn moeder, plaatste hij hier elke ochtend zijn krabbel. Dertien jaar lang, zonder ooit een dag over te slaan. Wat begon als troost in een moeilijke tijd, werd voor hem een vaste waarde en voor velen van jullie een vertrouwd moment om de dag mee te beginnen.

Als ik aan hem terugdenk, zie ik hem vooral als de opa die hij was voor Elias. Zo geduldig, zo blij met elk moment dat hij met hem mocht doorbrengen. Die band tussen hen was iets bijzonders, en ik ben ontzettend dankbaar dat Elias die tijd met zijn opa heeft gehad. Zo wil ik hem herinneren.

Voor nu neem ik, samen met mijn familie, de tijd om afscheid te nemen. De rouwkaart met verdere informatie delen we op een later moment via dit account.

Aan iedereen die zijn krabbels al die jaren heeft gelezen: dank jullie wel. Jullie waardering betekende veel voor hem, elke dag opnieuw.

Dit was de laatste krabbel uit ons mooie West-Friesland. Mijn vader is niet meer, en daarmee komt ook een einde aan deze traditie die hem zo dierbaar was